Turkije hard op weg naar regimeverandering

Turkije dendert nu ook officieel richting een monarchie. Het gaat om een constitutionele monarchie weliswaar, maar dat maakt het niet minder monarchaal en angstwekkend. Momenteel is de grondwetscommissie in Turkije...
Erdogan Osmanli

Turkije dendert nu ook officieel richting een monarchie. Het gaat om een constitutionele monarchie weliswaar, maar dat maakt het niet minder monarchaal en angstwekkend.

Momenteel is de grondwetscommissie in Turkije in onderhandeling om de veranderingen die de AK Partij tezamen met de MHP heeft opgesteld, te bespreken en door te drukken. Hier en daar worden er een paar voorstellen afgewezen (zoals bijvoorbeeld een voorstel waarin stond dat de Turkse president in Turkije geboren moest zijn), maar de belangrijkste voorstellen worden geaccepteerd door de commissie.

Zo heeft de commissie een voorstel goedgekeurd waarin de president (in dit geval Recep Tayyip Erdogan), de macht krijgt om het parlement op ieder moment – zonder enige reden – te kunnen ontbinden. Dit wil dus zeggen dat als hij straks het niet eens is met de wetsvoorstellen die het parlement aandraagt, hij het parlement volledig op kan heffen. Dit is tragikomisch omdat hij de persoon was die het hardst van allemaal “heb respect voor de stem van het volk” riep. Met deze nieuwe middelen kan hij de stem van het volk ongedaan maken en dat druist natuurlijk volledig tegen de principes van de democratie in. Uiteraard zullen er mensen zijn die zullen stellen: “ja, maar dat kon hij nu ook al”. Ja, hij kon dat, maar alleen als het parlement na nieuwe verkiezingen niet binnen 45 dagen gevormd was. En nu? Nu kan het op ieder moment, nota bene zonder een reden op te geven (!).

Overigens is dat niet alles. De president in Turkije zal, als de voorstellen worden goedgekeurd en er een “ja” uit het referendum komt, ook nog nagenoeg onschendbaar worden. Om een onderzoek te kunnen starten naar de president, heeft het tot driemaal toe de meerderheid (respectievelijk 301, 360 en 400 stemmen) van het parlement nodig. Het ironische is dat de president niet onafhankelijk meer zal zijn. Dat wil zeggen dat in het geval van Erdogan, hij ook de voorzitter van de partij mag zijn, terwijl hij ook zijn ambt als president bekleedt. Dit betekent dus ook dat het behalen van die 301, 360 en 400 stemmen nagenoeg onmogelijk zal worden. Tevens zal de president alle ministers zelf benoemen en zij dienen alleen verantwoording af te leggen aan, jawel: de president.

Lees ook:   18-jarige vrouw pleegt zelfmoord na verkrachting

Al deze veranderingen bij elkaar betekenen kunnen we in essentie samenvatten met het woord: regimeverandering. Éen man krijgt het alleenrecht om het parlement en dus de democratie in het land om zeep te helpen. Het parlement zal dan nog puur symbolisch blijven bestaan en kunstmatig in leven gehouden worden om het schijn van democratie op te wekken.

Dit doet overigens denken aan het Ottomaanse Rijk toen in 1876 door Abdülhamid II, de monarchie in het leven werd geroepen. Het zogenaamde “Meşrutî monarşi” (constitutionele monarchie) werd in 1878 een feit nadat Abdülhamid II het parlement ontbond en hij het Ottomaanse Rijk in zijn eentje begon te leiden. In de periode tussen 1908 en 1920 was er wederom sprake van een constitutionele monarchie. Pas toen het parlement in 1920 werd opgeheven door Vahdettin, kwam er een einde aan de monarchie. Dat was toen ook het begin van de Turkse Onafhankelijkheidsoorlog waarna Atatürk aan de macht zou komen en het parlement alle macht zou geven. Hierbij sprak hij de beroemde en wijze woorden: “Soevereiniteit berust onvoorwaardelijk bij het volk”.

Éen man krijgt het alleenrecht om het parlement en dus de democratie in het land om zeep te helpen. Het parlement zal dan nog puur symbolisch blijven bestaan en kunstmatig in leven gehouden worden om het schijn van democratie op te wekken.

Tayyip Erdogan heeft dus besloten terug te keren naar het Ottomaanse Rijk en dit doet hij door alles waarvoor de Turken hebben gestreden en oorlog gevoerd, ongedaan te maken. De transitie van het model van Atatürk naar het model van Abdülhamid is op zijn zachtst gezegd, diep triest te noemen. Nog schandaliger is misschien wel het feit dat het Turkse volk stil blijft en er vrede mee lijkt te hebben.

Lees ook:   De moord op Özgecan Aslan en diens voorstanders

Vaarwel het ooit oh zo prachtige en moderne Turkije.

Categorieën
OpinieTurks nieuws & opinieTurks politiek
Nog geen reacties

Plaats een reactie

*

*

Like TurksGeluid

Ook interessant...

Close