15 juli: Erdogan’s geforceerde propaganda feestje

Op 15 juli 2016 werd Turkije opgeschrikt door een couppoging. Ineens waren de tv camera’s op plaatsen waar het onheil zich voltrok. Een deel van de Bogazici brug werd...
15 juli in Turkije

Op 15 juli 2016 werd Turkije opgeschrikt door een couppoging. Ineens waren de tv camera’s op plaatsen waar het onheil zich voltrok. Een deel van de Bogazici brug werd afgesloten door militairen en er zoefden F16’s en andere vliegtuigen over Turkse steden als Ankara en Istanbul. Iedereen was in shock en dat was helemaal niet raar, maar toch schortte er heel veel aan deze couppoging. Oppositieleider Kilicdaroglu noemde het zelfs een “gecontroleerde couppoging” met als argument dat de regering wist dat er een couppoging plaats zou gaan vinden (dit is bevestigd door de regering), maar dat er niet adequaat is gehandeld en zelfs is toegestaan om hier een slachtofferrol uit te kunnen halen.

Precies een jaar later lijkt Kilicdaroglu’s vermoeden volledig te kloppen. Al een week voordat deze dag werd “gevierd”, was men al druk bezig met propageren en de voorbereiding voor deze propaganda. Maar wat vierden we nou eigenlijk? Het feit dat Erdogan, de president van het land, was “belazerd” door zijn voormalige vriend en leraar, Fethullah Gülen? Daar lijkt het wel op. Erdogan stond gisteren een grote menigte toe te spreken op de brug waar het allemaal begon, maar hij heeft niet één keer laten zien dat hij de president is van Turkije. Neen; Erdogan is alleen bezig met zijn eigen volgers en mensen die op hem stemmen. Dat is natuurlijk ook niet gek, aangezien Erdogan nu niet alleen president, maar ook partijleider van de AK Partij is. Van onpartijdigheid is dus allang geen sprake meer, ook niet meer op papier.

Het trieste van allemaal is, is dat 15 juli letterlijk wordt gezien als de dag dat Turkije opnieuw is geboren. Iets waar ik me erg aan stoor. Het gaat zelfs zo ver dat Erdogan het noemt als “onze bevrijdingsdag”, waarmee hij volledig afstapt van Atatürk en de strijd die hij en zijn soldaten hebben geleverd om Turkije in 1923 te kunnen stichten. Dit is in feite typerend voor het probleem dat heel veel mensen hebben met president Recep Tayyip Erdogan. Als een president namelijk “onze” gebruikt om aan te geven dat zij een nieuwe bevrijdingsdag hebben, dan ben je een groot deel van het volk volledig kwijtgeraakt. Turkije heeft maar één bevrijdingsdag en dat is de dag waarin Mustafa Kemal Atatürk en zijn leger de Engelsen, de Grieken, de Italianen, de Armeniërs, de Australiërs en Canadezen versloeg en het land uitgooide. Dat, beste mensen, was oorlog. We hadden vijanden en die hebben we één voor één verslagen. Wel hebben maar liefst 250.000 mensen hun leven opgeofferd om dit land te kunnen stichten en die eren wij nu nog steeds.

Lees ook:   Kabinet tekent protest aan in Turkije om actie Turks consulaat

Erdogan viert op 15 juli zijn eigen bevrijding; zijn bevrijding uit de liefdesrelatie die hij had met Gülen waar het alleen maar ging om macht en geld. De relatie sloeg om en de taart die ze tot die tijd altijd hebben weten te verdelen, konden ze niet meer verdelen, want geld maakt blind. Erdogan heeft uiteindelijk aan het langste eind getrokken en op 15 juli 2016 weten zege te vieren. Dit is geen nationale bevrijdingsdag: dit is hooguit een tragikomische dag waarin twee quasi-islamitische groeperingen (Gülenisten en de meute van Erdogan) een machtsstrijd hebben geleverd. Om hier nou misbruik van te maken en te doen alsof Turkije gered is, is op z’n zachtst gezegd misselijkmakend. Helden als Ömer Halisdemir en de andere 250 helden die het leven hebben verloren zullen te allen tijde worden geëerd, en terecht, maar waarom moesten ze nou eigenlijk overlijden? Waarom kon de couppoging plaatsvinden terwijl de regering al wist dat zoiets gaande was? En waarom was de Turkse veiligheidsdienst nergens te bekennen toen het allemaal gebeurde? Allemaal vragen die nooit zijn beantwoord door de regering.

En hoe zit het met de misselijkmakende propaganda in het land? Hier een rijtje met waar de echte, vaderlandslievende Turken, zich aan storen.

    1. Het feit dat Erdogan 15 juli aanhaalt als hun eigen bevrijdingsdag, schiet in het verkeerde keelgat bij echte Turken. De oorlog die tussen Erdogan en Gülen werd gevoerd ging om macht en geld; niet om Turkije of haar welzijn. Turkije heeft maar één bevrijdingsdag gekend en dat ging niet middels een oproep via Facetime.
    2. De affiches die door Ankara (lees: Erdogan) zijn verspreid, suggereren dat het Turkse leger de vijand (!) is.15 temmuz afis15 juli affiche

      Wie is onze vijand? Ons leger? Het leger dat ons beschermt van alle onheil? Ach ja, wat verwacht je dan ook van iemand die zijn eigen zoon niet naar het leger stuurt, toch?

      Deze affiches zeggen veel. Het Turkse leger wordt afgeschilderd als terroristen en dat kan niet! Het waren de Gülenisten die nota bene in de tijd van Erdogan werden geïnfiltreerd die de couppoging pleegden en zeker niet het Turkse leger. Uiteraard mogen de Gülenisten naar de hel; zij hebben niets te zoeken in Turkije en zijn landverraders, maar om nou elke soldaat zo af te schilderen? Triest is hierbij nog een understatement.

    3. Een reden om te propageren en het Turkse volk nog meer op te hitsen, aldus Kilicdaroglu. Hij krijgt steeds vaker gelijk. Op 15 juli 2017 was het bellen, sms’en en mobiel internetten in Turkije volledig gratis, uiteraard door toedoen van Erdogan. Leuk, maar waarom doe je dat niet op 19 mei wanneer we oorlogen herdenken? Waarom doe je dat niet op 5 november, waarin we onze stichter herdenken? Waarom doe je dat niet op 28 februari, toen er ook sprake was van een couppoging in ons land? Zomaar willekeurige vragen die een nietswetend mens zou kunnen vragen.
    4. Nou, leuk kun je zeggen: lekker gratis bellen! Heerlijk, wie wil dat nou niet? Nou prima, maar stel nou dat jij je moeder of een ander familielid wil bellen en je krijgt Recep Tayyip Erdogan aan de lijn, die een minuut lang praat over 15 juli en het Turkse volk. Is dat normaal? Misschien nog erger: stel dat je 112 moet bellen omdat er wat aan de hand is: wil je dan eerst Erdogan’s stem horen? Waar gaat dit naar toe, mensen? Zelfs George Orwell heeft dit niet kunnen voorspellen. Wie of wat geeft Erdogan het recht om in andermans privé leven op te duiken? We zien je al altijd overal op de tv, billboards en waar dan ook, maar nu wil je ook nog in onze simkaarten. Onbegrijpelijk en angstaanjagend.

Met de huidige technologie is veel mogelijk en dat laten deze beelden zien. 15 juli is een nieuwe propagandamiddel van Erdogan geworden en dat gaat heel erg ver. Turkije heeft nog nooit zo’n slechte periode gehad in haar bestaan. Weldenkende Turken, vaderlandslievende Turken weten dat dit niets meer is dan een ordinaire propaganda feestje die men probeert te forceren en vinden dat niet kunnen. Met andere woorden: er wordt misbruik gemaakt van de situatie en dat zou niet mogen gebeuren. 15 juli is namelijk een gezamenlijke overwinning tegen de grote vijand Gülen: niet alleen van Erdogan en zijn AK Partij.

Het enige dat Erdogan wél goed doet is het feit dat de overheidsinstanties worden gezuiverd van deze Gülenisten. Dat is het enige dat wél een applaus verdient, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Lees ook:   Kemal Kilicdaroglu herkozen als partijleider CHP
Categorieën
OpinieTurks nieuws & opinie
Nog geen reacties

Plaats een reactie

*

*

Like TurksGeluid

Ook interessant...

Close